Uporedni pregled broja stanovnika od 1948. do 2002. godine (Izvor: Republički zavod za statistiku).

Poreklo imena:

Zemljište na kome je selo zaseljeno i ono okolo sela je veoma kisko i podvodno. Koliko je to zemljište bilo podvodno dokaz su nazivi lokaliteta u njegovom ataru: Luke pored Vučjanke, Luke pored Veternice, Lazareve rupe, Jezero. Svi ovi lokaliteti su do nedavne prošlosti bili pod vodom, a u njima je bilo mnogo barskog sveta, naročito žaba. Po tom mnoštvu žaba, selo se zvalo najpre Žablja Bara, Žabare (skraćeno od Žablje Bare) i najzad Žabljane. Iako i sada postoji pritisak vode iz Veternice, Vučanke i Botunje, površinska voda se izgubila u svim lučnim mestima, a nestalo je i jezero na mestu Jezero, pa su sva ta mesta danas plodne njive.

Istorija:

Žabljane je staro selo. Po turskim defterima o popisu stanovništva u Dubočici iz 15. veka, selo Žablja Bara, potonje Žabare, a sada Žabljane bilo je 1450. godine timar (spahijsko leno) nekog Mehmeda Vidimlije. Han ne pominje Žabljane, kao ni neka veća sela Porečja, ali je ono u doba njegovog proputovanja kroz ovaj kraj (1858) moralo biti znatne veličine, jer je odmah po oslobođenju od Turaka 1877. godine imalo 46 poreskih glava. Selo je bilo gospodarsko, kao i sva okolka sela i poslednji gospodari ovog sela bili su neki Sadik i Sulja, subaša žabljanski. Po kazivanju Milana Ranđelovića, iz Žabljana, Sulja se prezivao Osmanović. Kao gospodarsko selo Žabljane je plaćalo agrarni dug, ali nije zabeležen ni jedan slučaj prodaje imanja insolventnih Žabljančana.

Stanovništvo:

Uporedni pregled broja stanovnika od 1948. do 2002. godine (Izvor: Republički zavod za statistiku).

Izvor: Jovan V. Jovanović: Leskovačko Porečje - Leskovački zbornik 1973.