Sama kuća predstavlja izraziti tip kuće balkanskog stila. Računa se da postoji od pre 150 i više godina i stalno je pripadala porodici Dimitrijević. Na sprat je. Sa ulice ima dva erkera (ispada), koji se nose na konzolama, a iz dvorišta zatvorenu divananu, koja se nosi na dva četvrtasta stupca od drveta. U zgradu se ulazi iz dvorišta, ispod divanane, i to prvo u mali hol (predsoblje), iz koga vode drvene stepenice za sprat. Desno iz hola vode dvoja vrata u dve sobe, a levo jedna u podrum (magazu), koji je za nekoliko stepenica niži od poda prizemlja i u koji može da se uđe i sa ulice, kroz mala, neugledna ali dosta široka vrata.

Na spratu je prostran vestibil, iz koga se ulazi u tri veće i jednu manju sobu, kao i na divananu, koja je za nekoliko stepenica viša od poda sprata. U pojedinim sobama sačuvala su se prvobitna vrata, tavanice od drveta i dolapi uzidani u zidove, a tu se nalazi i jedno manje odeljenje iz koga se, pomoću lestvica, ide na tavan.

Zgrada je bila pre opravke u dosta dobro očuvanom stanju, ali je tokom godina pretrpela znatne nzmene i prepravke. U prvom redu spolja: dimnjaci, koji su svi novi, i konzole na kojima se nose erkeri, kao i spoljna prozorska krila.

U unutrašnjosti ima novih vrata, ulazna naročito, a i sva drvenarija je bila ofarbana u sivo sem drvenih tavanica i dolapa. Podovi se nigde nisu zadržali prvobitni, već je u svakoj sobi drugi pod. U prizemlju čak ima i cigala u holu, ali ne iz onog doba kada je kuća zidana, već novijeg porekla.

Sve je to danas obnovljeno i donekle cela zgrada dovedena u njeno prvobitno stanje; čak su i dimnjaci izgrađeni novi, prema onima koji su se još mogli naći na starim očuvanim zgradama iz istoga doba u samome Leskovcu. Tako je sačuvana od propasti jedna lepa i tipična kuća staroga Leskovca, a kojih nažalost ima još vrlo malo očuvanih. Njih,iz dana u dan, „zub vremena" sve više i više jede a nova izgradnja jednu po jednu ruši. Preuređenjem ove zgrade u Gradski narodni muzej sačuvana je jedna od najlepših starih kuća u Leskovcu.